Шигырьләр

ГАЙНИ

Киткәннәрме соң майлап?

Урамнар бүген тайгак.

Булмаса да этүче,

Егыла һәрбер үтүче.

Мәктәптән кайта Гайни,

Аның аягы таймый.

Итекләре дагалы –

Аның шул шәп чак әле.

Күрә Гайни: бер чатта

Бер карт егылып ята.

Йөгереп бара, торгыза,

Тагын шактый юл уза.

Барган саен, отыры

Күбрәк очрый карт-коры.

Гайни кебек нык терәк

Бик күп кешегә кирәк.

Кычкыра шул чак Гайни:

– Минем аягым таймый,

Ябышыгыз кулларга,

Егылмассыз юлларда!

Арыганнар, талганнар,

Егылганнар, ауганнар -

Бар да аңа тотына,

Зур бәладән котыла.

Командирдай иң алдан

Әй басып килә Гайни!

Уң ягында ун бабай,

Сул ягында ун әби.

ӘЙБӘТ ТӘ МИНЕМ ӘБИ!

Ни тотса шуны булдыра –

Минем әбием шәп тә!

Аның эшләгән эшләрен

Бетералмам сөйләп тә.

Төймәне өздереп кайтсам,

Тагып бирә шалт кына.

Галстугымны югалтсам,

Табып бирә ялт кына.

Китапларны, дәфтәрләрне

Тикшереп, карап тора.

Ертылган битләре булса,

Тота да ябыштыра.

Тәмле сыйлар белән дә ул

Гел мине сыйлап тора.

Мин таратып ташлый торам,

Әбекәй җыйнап тора.

Күңелләре күтәрелә,

Бер ертыкны ямаса.

Минем өчен мәктәпкә дә

Барыр иде... яраса.

Килсә мәктәпкә берәрсе

Онытып кирәк китабын,

Уйлыймын шунда эчемнән:

Әбисе юк, мөгаен.

ЯЛКАУ ЯЛЫ.

Әти әйтә: «Әй, улым,

Бигрәк әллә нинди син.

Эш турында әйтмим дә,

Ял итә дә белмисең».

Ял итәргә аңарга

Нинди белү кирәктер?!

Минем кебек ял иткән

Болай да бик сирәктер.

Көннәр буе өйдә мин,

Ятамын гел диванда.

Телевизор карыймын

Мультфильмнар булганда.

Йөгермимен, чапмыймын,

Сазга батып кайтмыймын.

Чапсын әйдә юләрләр,

Мин аякны саклыймын.

Киерелеп, сузылып

Ял итәм дә ял итәм.

Әнә шулай ял итеп,

Кай көнне арып бетәм.

Бәйләнәләр гел юкка,

Кызык та бу өлкәннәр.

Әйтерсең лә үзләре

Миннән шәп ял иткәннәр.

 Яшерен хәзинә 

Безнең сөю яшерен хәзинәдәй

Тирән казып җиргә күмелгән.

Белмәсеннәр өчен

өсләренә

Тигез итеп туфрак сибелгән.

һәм белмәс тә аны һичбер кеше,

Ул күмелгән шундый тирәнгә.

Өсләрендә уйный бала-чага

Ауный-ауный яшел чирәмдә.

Бәлки анда беркөн мәйдан булыр,

Сабан туе үтәр гөр килеп.

Чабып үткән атлар тоягыннан

Очкын гына калыр сирпелеп.

Пар гашыйклар бәлки утырыр шунда,

Йөрәкләре коштай очыныр.

«Чулт-чулт» иткән үбешү тавышына

Былбыл сайраулары кушылыр.

Ул гашыйклар сөю шатлыкларын

Беркемнән дә тормас яшереп.

Көлүләре алтын тәңкә булып

Аланнарга китәр чәчелеп.

Безнең хәзинәбез калыр җирдә,

Табалмаслар — үтәр заманы.

Күпме хәзинәләр көтәләрдер

Хуҗалары казып алганны.

Безнең хәзинә дә калыр җирдә

Беркем белми торган сер булып.

Сокланырлар аңа

җир өстенә

Калкып чыкса гына гөл булып.